Bartek Jagniątkowski.
Projektowaniem zajmuję się od ponad dwóch dekad — od ręcznie kodowanych stron we wczesnym polskim internecie, przez design wizualny i produktowy, aż po strategię. Po drodze zauważyłem, że najbardziej wartościową rzeczą, którą robiłem w każdym zespole, nie było projektowanie interfejsów, a zadawanie pytań, których nikt inny nie chciał zadać.
Szukam dziury w całym
Jestem z natury przekorny. Łatwo przychodzi mi kwestionowanie założeń, zmiana perspektywy, patrzenie na problem w kontekście, którego zespół jeszcze nie rozważał. Nie po to, żeby być trudnym, ale dlatego, że właściwe pytania zadane wcześnie są warte więcej niż miesiące pracy zmierzające w złym kierunku.
Większość organizacji, angażując do swoich zespołów nowe osoby, ma już najczęściej podjęte decyzje, co ma się wydarzyć, ma przygotowany plan działania na miesiące do przodu. Poszukuje potwierdzenia, nadania tempa procesowi, który ma szybko ruszyć do przodu. Myśli, że potrzebuje kogoś, kto zwyczajnie zrealizuje taki plan.
Ja najczęściej przynoszę coś innego — chwilę zatrzymania i pytania, które z pozoru wyglądają jak kijek w szprychy pędzącego roweru, a które tak naprawdę poddają pod wątpliwość początkowe założenia. Czasem brzmią one tak: „Zanim porozmawiamy o tym, jak dodać tu AI, czy możemy porozmawiać o tym, po co?”
Myślę o sobie jak o terapeucie organizacji. Tworzę przestrzeń, zadaję pytania i towarzyszę zespołom w dochodzeniu do własnych obserwacji. Pracowałem z klientami, gdzie proces discovery ujawnił, że pierwotne zlecenie było symptomem, a rzeczywista potrzeba była czymś zupełnie innym. Jeden z nich powiedział później, że sam proces był najcenniejszą rzeczą, którą razem zrobiliśmy.
Taka praca wymaga dwóch rzeczy: gotowości ze strony organizacji oraz czasu. Nie prowadzę sprintu badawczego i nie znikam. Pytania, które mają znaczenie, potrzebują przestrzeni, żeby wybrzmieć i miejsca, w którym zaangażowane osoby mogą dojść do własnych wniosków. Przyspieszanie tego procesu produkuje odpowiedzi, które opowiadają tylko część opowieści.
Poza pracą
Buduję Menspace, hybrydową platformę człowiek/AI wspierającą mężczyzn w kryzysach psychicznych. To dla mnie bardzo osobisty temat. Znam go z własnego doświadczenia i wiem, że mężczyźni w trudnych momentach nie potrzebują informacji ani rad, a potrzebują przede wszystkim przestrzeni, w której nie muszą udawać, że jest dobrze.
Współtworzę podcast spacerowy „Ale po co?", gdzie idea przyświecająca Menspace nabiera konkretnego kształtu rozmowy o życiu, ojcostwie, przyjaźni, o tym, jak być mężczyzną we współczesnym świecie.
Samodzielnie tworzę kanał „Szerszy kontekst", gdzie moja umiejętność łączenia z pozoru odległych obserwacji pozwala mi pokazać, że większość rzeczy ma sens dopiero z pewnego dystansu, bo wszystko w którymś momencie łączy się ze wszystkim.
Piszę na Substack, bo pisanie to mój sposób na porządkowanie moich myśli, nie tylko komunikowanie ich innym.
Maluję, bo w którymś momencie życia odkryłem, że nie wszystko musi być produktem i nie wszystko da się powiedzieć słowami.
Porozmawiajmy
Jeśli myślisz, że mogę pomóc — Tobie, Twojemu zespołowi, Twojej organizacji — odezwij się.
Jeśli jesteś w Warszawie, możemy spotkać się od razu na rozmowę i sok.