Bartek Jagniątkowski.
Projektowaniem zajmuję się od ponad ćwierć wieku — od ręcznie kodowanych stron we wczesnym polskim internecie, przez design wizualny i produktowy, aż po strategię. Po drodze zauważyłem, że najwięcej wnoszę do zespołów, patrząc na zjawiska w dużo szerszym kontekście, co umożliwiają mi różnorodne zainteresowania i wiedza, a to z kolei pozwala mi zadawać pytania, które coraz rzadziej padają.
Szukam dziury w całym
Jestem z natury przekorny. Łatwo przychodzi mi kwestionowanie założeń, zmiana perspektywy, patrzenie na problem w kontekście, którego zespół jeszcze nie rozważał. Nie wynika to z potrzeby bycia trudnym, lecz z przekonania, że właściwe pytania zadane wcześnie są warte więcej niż miesiące pracy zmierzające w złym kierunku.
Większość organizacji, angażując do swoich zespołów nowe osoby, ma już podjęte decyzje, co ma się wydarzyć, i przygotowany plan działania na miesiące naprzód. Poszukuje potwierdzenia, nadania tempa procesowi, który ma szybko ruszyć z miejsca. Uważa, że potrzebuje kogoś, kto taki plan po prostu zrealizuje.
Ja najczęściej przynoszę coś innego — chwilę zatrzymania i pytania, które z pozoru wyglądają jak kijek wsadzany w szprychy pędzącego roweru, a które tak naprawdę poddają pod wątpliwość początkowe założenia i są próbą skierowania uwagi zespołu czy organizacji na obszary, które zostały przeoczone albo pominięte w trakcie kładzenia podwalin pod dane rozwiązanie czy produkt. W ostatnich latach coraz częściej brzmią one tak: „Zanim dodamy tutaj AI, czy możemy porozmawiać o tym, po co?”
Myślę o sobie jak o terapeucie organizacji. Tworzę przestrzeń, zadaję pytania i towarzyszę zespołom w dochodzeniu do własnych obserwacji. Pracowałem z klientami, u których proces discovery ujawnił, że pierwotne zlecenie było symptomem, a rzeczywista potrzeba była czymś zupełnie innym. Jeden z nich, założyciel startupu, powiedział później, że sam proces był najcenniejszą rzeczą, którą razem zrobiliśmy, a dalszą współpracę uzależnił od mojego udziału w projekcie. Do dziś jesteśmy w kontakcie.
Taka praca wymaga dwóch rzeczy: gotowości ze strony organizacji oraz czasu. Nie prowadzę sprintu badawczego i nie znikam. Zanim sięgnę po Figmę czy Claude Code, chcę zrozumieć, co właściwie ma powstać — choć gdy to już wiadomo, nadal projektuję i buduję. Pytania, które mają znaczenie, potrzebują przestrzeni, żeby wybrzmieć, i miejsca, w którym zaangażowane osoby mogą dojść do własnych wniosków. Przyspieszanie tego procesu produkuje odpowiedzi, które opowiadają tylko część historii i często zatrzymują się na objawach.
Najlepiej widać to w AI. Wdrażanie z LLM-ami jest dziś proste i szybkie, ale niekoniecznie od razu wartościowe. Umiejętność zastanowienia się, czy konkretne rozwiązanie, a potem jego wdrożenie, będzie miało sens i przyniesie przewidywaną wartość, jest w moich oczach potrzebna bardziej niż kiedykolwiek. Łatwość ma bowiem swój paradoks: powstaje coraz więcej artefaktów — dokumentów, prezentacji, prototypów i całych aplikacji — którym nikt nie poświęca wystarczającej uwagi ani nie przypisuje wartości, bo są tanie w wytworzeniu i w krótkim czasie można ich zrobić dziesiątki.
Poza pracą
Współtworzyłem Menspace, hybrydową platformę człowiek/AI wspierającą mężczyzn w kryzysach psychicznych. To dla mnie bardzo osobisty temat. Znam go z własnego doświadczenia i wiem, że mężczyźni w trudnych momentach nie potrzebują informacji ani rad, a potrzebują przede wszystkim przestrzeni, w której nie muszą udawać, że jest dobrze.
Współtworzę podcast spacerowy „Ale po co?", gdzie idea przyświecająca Menspace nabrała konkretnego kształtu rozmów o życiu, ojcostwie, przyjaźni, o tym, jak być mężczyzną we współczesnym świecie.
Samodzielnie prowadzę kanał „Szerszy kontekst", gdzie moja umiejętność łączenia z pozoru odległych obserwacji pozwala mi pokazać, że większość rzeczy ma sens dopiero z pewnego dystansu, bo wszystko w którymś momencie łączy się ze wszystkim. Interesuje mnie tam między innymi etyka AI i to, jak duże modele językowe kształtują naszą komunikację i tożsamość.
Piszę na Substacku, bo pisanie to mój sposób na porządkowanie myśli, nie tylko na komunikowanie.
Maluję, bo w którymś momencie życia odkryłem, że nie wszystko musi być produktem i nie wszystko da się powiedzieć słowami.
Porozmawiajmy
Jeśli myślisz, że mogę pomóc — tobie, twojemu zespołowi, twojej organizacji — odezwij się.
Jeśli jesteś w Warszawie, możemy od razu spotkać się na rozmowę przy soku.